Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt het mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken.

Als het erop lijkt dat het proces niet langer vooruit gaat en de vlinder vast lijkt te zitten, besluit de man hem te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat het diertje elk moment zijn vleugels zal uitslaan en daarmee zijn lichaam zal ondersteunen, maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. Hij is nooit in staat om te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begrijpt, is dat de krappe cocon en de worsteling om door de kleine opening naar buiten te kruipen, de enige manier zijn om de lichaamsvloeistof van de vlinder naar zijn vleugels te pompen, zodat hij, eenmaal bevrijd, kan vliegen.

Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven. Als we onszelf toestaan zonder obstakels door het leven te gaan, zijn we invalide. We zullen dan nooit zo sterk worden als we kunnen zijn. We zullen dan nooit kunnen vliegen.

Alleen zijn werkt echter niet scheidend. Het is iets anders dan de velen, iets dat niet beïnvloed wordt door de velen, wat niet uit de velen voortvloeit, wat geen opgebouwd samenraapsel is zoals de geest dat is; de geest maakt deel uit van de velen. De geest is geen op zich staand wezen, omdat hij in het verloop van eeuwen opgebouwd en bijeengevoegd en gefabriceerd is. Maar als je alert besef van eenzaamheid hebt op het moment dat je die doormaakt, ontstaat, meldt zich dat alleen zijn. Alleen dan kan dat er zijn wat onmetelijk is. Helaas zijn echter de meesten onder ons op afhankelijkheid uit. We willen reisgenoten, we willen vrienden, we willen in een staat van afscheiding leven, in een toestand die conflicten veroorzaakt. Dat wat alleen staat, kan onmogelijk ooit in een staat van conflict verkeren. De menselijke geest kan daar echter nooit oog voor krijgen, kan daar nooit begrip van krijgen, het enige wat hij kennen kan, is eenzaamheid.

Jiddu Krishnamurt (1895-1986) is een uit India afkomstig spiritueel leraar

Wees kalm

Wees kalm temidden van het lawaai en de haast
en bedenk welk een vrede er in stilte kan heersen.
Sta op goede voet met alle mensen,
zonder jezelf daarbij geweld aan te doen.
Zeg jouw waarheid rustig en duidelijk
en luister naar anderen, ook zij vertellen hun verhaal.

Mijdt luidruchtige en agressieve mensen,
zij belasten de geest.
Wanneer je je met anderen vergelijkt,
zou je ijdel en verbitterd kunnen worden,
want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf.

Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen.
Blijf belangstelling houden voor je eigen werk,
hoe nederig dat ook moge zijn.
Het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd.

Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen,
want de wereld is vol bedrog.
Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd,
vele mensen streven hoge idealen na
en overal is het leven vol heldendom.

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid.
Maar wees evenmin cynisch over de liefde,
want bij alle dorheid en ontevredenheid
is zij eeuwig als het gras.
Volg de loop der jaren met gratie.
Verlang niet naar een tijd, die achter je ligt.
Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslagen
beschermd te zijn.
Verdriet jezelf echter niet met spookbeelden.
Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren.
Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf.

Je bent een kind van het heelal,
niet minder dan de bomen en de sterren,
je hebt het recht hier te zijn.

En ook al is het wel of niet duidelijk,
toch ontvouwt het heelal zich,
zoals het zich ontvouwt
en zo is het goed.

Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat hij moge zijn,
en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn,
houdt vrede met je ziel
in de lawaaierige verwarring van het leven.

Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen
is dit toch nog steeds een prachtige wereld.

Wees voorzichtig,
streef naar geluk.

Opgegroeid in een wereld vol mogelijkheden en verleidingen, lukt het veel jonge mensen niet om richting te geven aan hun leven. Hoe maak je je keuze zonder je te laten afleiden door wat anderen van je verwachten? Een dubbelportret van twee jongens die ieder duidelijk hun eigen weg gingen.

Een aanrader.

Bekijk Alles wat we wilden op uitzending gemist

Helder ontving deze foto met als onderschrift: “God bestaat en geen gelul”

Er is een deur en nog een deur. Daarachter wordt gezwegen en verteld.
Verborgen fantasieën worden woordenstroom.
Er gaat een taal ontstaan, ikonen van verlangen en verzet worden herkend, gedeeld, verschijnen in een droom.
Wanneer het oude ijs gaat smelten zwelt de vloed.
Ik controleer als dijkgraaf van de werkelijkheid het waterschap: hoe sterk de wallen, of de sluis het doet.
Wat echt is moet je zeulen over land, wat niet gaat terug het water in. Hier wordt verloren.
Er gaat wel eens iets mis: het dak schuift weg, ramen slaan open in de scherpe wind.
Een bergpad voert de lucht in en ik ren naar huis, naar huis, voorgoed.
Zorgeloos spring ik over de gemene valkuil van de genezing.
Zij die hier komen leren dat het is zoals het is. Dienen zich te verzoenen met de tijd. De angst verliest zijn geur, woede haar giftigheid. Men leeft. Dat er geen thuiskomst is begrijp ik zelf pas als ik sterf: een deur en nog een deur. Anna Enquist, 1991