Op zijn onnavolgbare wijze doet Krishnamurti ons naar onszelf kijken. En kritisch. Zie dit fragment en huiver…

Helder ontving deze foto met als onderschrift: “God bestaat en geen gelul”

De spreekkamer

Er is een deur en nog een deur. Daarachter wordt gezwegen en verteld.
Verborgen fantasieën worden woordenstroom.
Er gaat een taal ontstaan, ikonen van verlangen en verzet worden herkend, gedeeld, verschijnen in een droom.
Wanneer het oude ijs gaat smelten zwelt de vloed.
Ik controleer als dijkgraaf van de werkelijkheid het waterschap: hoe sterk de wallen, of de sluis het doet.
Wat echt is moet je zeulen over land, wat niet gaat terug het water in. Hier wordt verloren.
Er gaat wel eens iets mis: het dak schuift weg, ramen slaan open in de scherpe wind.
Een bergpad voert de lucht in en ik ren naar huis, naar huis, voorgoed.
Zorgeloos spring ik over de gemene valkuil van de genezing.
Zij die hier komen leren dat het is zoals het is. Dienen zich te verzoenen met de tijd. De angst verliest zijn geur, woede haar giftigheid. Men leeft. Dat er geen thuiskomst is begrijp ik zelf pas als ik sterf: een deur en nog een deur. Anna Enquist, 1991

In mijn wachtkamer hangen ze al jaren naast elkaar: het  ’recept om je total loss te voelen’ en de ’12 spelregels om je relatie te laten mislukken’. Een goede binnenkomer, want op die manier weten nieuwe cliënten meteen een beetje wat ze van mijn aanpak kunnen verwachten. Daarom mogen ze dus ook op deze blog niet ontbreken.

Lees verder