Helder wil alle trouwe bloglezers (zijn jullie daar?!) graag met een positief gevoel het weekend insturen. Daarom dit fragmentje uit de magnifieke BBC-serie Planet Earth, waarin een aantal verschillende paradijsvogels wordt uitgelicht. Kijkend kun je alleen maar concluderen dat deze wereld in z’n oorsprong perfect is. Wat zegt dat over jou? Kijk en geniet.

Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt het mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken.

Als het erop lijkt dat het proces niet langer vooruit gaat en de vlinder vast lijkt te zitten, besluit de man hem te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat het diertje elk moment zijn vleugels zal uitslaan en daarmee zijn lichaam zal ondersteunen, maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. Hij is nooit in staat om te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begrijpt, is dat de krappe cocon en de worsteling om door de kleine opening naar buiten te kruipen, de enige manier zijn om de lichaamsvloeistof van de vlinder naar zijn vleugels te pompen, zodat hij, eenmaal bevrijd, kan vliegen.

Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven. Als we onszelf toestaan zonder obstakels door het leven te gaan, zijn we invalide. We zullen dan nooit zo sterk worden als we kunnen zijn. We zullen dan nooit kunnen vliegen.

Eenzaamheid is iets volkomen anders dan alleen-zijn. Om alleen te zijn moet je die eenzaamheid achter je gelaten hebben. Eenzaamheid is niet eens vergelijkbaar met alleen zijn. Iemand die eenzaamheid ervaart. kan nooit dat ervaren wat alleen zijn is. Verkeren jullie in die toestand van alleenzijn? Mentaal zijn we er niet toe geïntegreerd om alleen te kunnen zijn. Het mentale gebeuren van de geest werkt scheidend. Dat wat scheidt ervaart eenzaamheid.

Alleen zijn werkt echter niet scheidend. Het is iets anders dan de velen, iets dat niet beïnvloed wordt door de velen, wat niet uit de velen voortvloeit, wat geen opgebouwd samenraapsel is zoals de geest dat is; de geest maakt deel uit van de velen. De geest is geen op zich staand wezen, omdat hij in het verloop van eeuwen opgebouwd en bijeengevoegd en gefabriceerd is. Maar als je alert besef van eenzaamheid hebt op het moment dat je die doormaakt, ontstaat, meldt zich dat alleen zijn. Alleen dan kan dat er zijn wat onmetelijk is. Helaas zijn echter de meesten onder ons op afhankelijkheid uit. We willen reisgenoten, we willen vrienden, we willen in een staat van afscheiding leven, in een toestand die conflicten veroorzaakt. Dat wat alleen staat, kan onmogelijk ooit in een staat van conflict verkeren. De menselijke geest kan daar echter nooit oog voor krijgen, kan daar nooit begrip van krijgen, het enige wat hij kennen kan, is eenzaamheid.

Jiddu Krishnamurt (1895-1986) is een uit India afkomstig spiritueel leraar

De Amerikaanse boeddhistische non Pema Chodron reist de wereld rond om lezingen te geven en daarmee mensen te helpen en te inspireren. Ze heeft vele boeken geschreven waarin ze haar lezers aanmoedigt hun gevoelens te onderzoeken en te ontspannen, ook in tijden van pijn en angst. Haar taal is helder en direct en ze spreekt met veel humor, liefde en relativering. Dit fragment is daar geen uitzondering op. Chodron vertelt over de waarde van zogenaamde ‘troublemakers’: mensen die je irriteren en je confronteren met je minder mooie kanten…

Van deze tekst wordt vaak ten onrechte beweerd dat hij in de zeventiende eeuw in een kerk in Baltimore is gevonden. In werkelijkheid is het een gedicht getiteld Desiderata, geschreven door de Duits-Amerikaanse schrijver Max Ehrmann. Het is een klassieker  die nog dagelijks miljoenen mensen inspireert.

Lees verder